Przez długi okres sądzono, że szczepienia mogą powodować autyzm. Teza została obalona, ale nieprzychylna wieść rozniosła się i głośnym echem zbiera plony. Wiele osób obawia się szczepień, unika ich u swoich dzieci, a tym samym naraża na groźne choroby. Szczepienia są najskuteczniejszą profilaktyką w przypadku wielu chorób zakaźnych, także tych, których konsekwencje przechorowania mogą być tragiczne w skutkach.

Szczepionka to preparat, który zawiera żywe, ale osłabione drobnoustroje, zabite drobnoustroje lub tylko fragmenty drobnoustrojów. Wprowadzenie jej do organizmu powoduje aktywację układu immunologicznego i „uczulenie” go na dany antygen. Powstaje pamięć immunologiczna, czyli wystąpienie szybkiej reakcji obronnej, jeśli organizm ponownie spotka się z drobnoustrojem. Powstają przeciwciała, które ograniczają lub blokują rozwój chorobotwórczych drobnoustrojów. Nie zawsze oznacza to całkowity brak objawów choroby, czasami choroba przebiega o wiele łagodniej i ze zminimalizowanym ryzykiem wystąpieniem powikłań. Szczepionki, które uodparniają na tylko jeden rodzaj patogenu nazywamy szczepionkami monowalentnymi w przeciwieństwie do szczepionek poliwalentnych, które chronią przed kilkoma typami danego drobnoustroju. Istnieją jeszcze szczepionki skojarzone, które uodparniają na różne patogeny (np. szczepionka DTP - przeciwko krztuścowi, błonicy, tężcowi). Przewaga tych ostatnich dotyczy komfortu podawania. Łatwo się domyśleć, że szczepionka podawana podskórnie lub domięśniowo to stres dla malucha. Zamiast kilku ukłuć znacznie mniej dramatycznie dziecko odczuje tylko jeden zastrzyk. W Polsce istnieją dwa rodzaje szczepień: obowiązkowe oraz zalecane. Te pierwsze są bezpłatne dla osób ubezpieczonych i dotyczą dzieci i młodzieży oraz osób, które na daną chorobę są w sposób szczególny narażone (np. szczepienie przeciwko WZW typu B u lekarzy).Każdy rodzic ma obowiązek zgłaszać się na szczepienia zgodnie z wyznaczonymi przez daną przychodnię terminami. Jakie są obowiązkowe szczepienia w Polsce? Gruźlica, WZW typu B, Błonica, tężec, krztusiec (DTP), Poliomyelitis, Odra, świnka, różyczka (MMR), Haemophilus influenze typ B. Przed szczepieniem Przed każdym szczepieniem dziecko musi być poddane badaniu. Lekarz ocenia czy w danym czasie może ono być zaszczepione. Każda ze szczepionek ma inne przeciwwskazania do jej wykonania, dlatego tak istotna jest ocena stanu zdrowia dziecka. Przeciwwskazanie do szczepienia są ostre choroby, przebiegające z gorączką powyżej 38,5 stopni Celsjusza, zaostrzenia chorób przewlekłych. Niedobory odporności wykluczają podanie szczepionki żywej (np. doustna Polio). Jeśli dziecko przebyło chorobę zakaźną, to szczepienie może być wykonane po 4-6 tygodniach, ale ten okres wydłuża się do nawet 2 miesięcy w przypadku zachorowania na odrę lub ospę wietrzną. Lekka infekcja dróg oddechowych z temperaturą nie przekraczającą 38,5 stopni Celsjusza lub biegunka nie są przeciwwskazaniem do szczepienia, ale taką ocenę może wydać tylko lekarz. Nie wiadomo jak dalej rozwinie się infekcja czy nie przeistoczy się w ostrą chorobę. Pamiętaj aby po każdym szczepieniu otrzymać odpowiedni wpis w książeczce zdrowia dziecka. Żadna z powyższych szczepionek nie ma udokumentowanego związku z autyzmem. Istnieją natomiast dowody, że niewykonanie szczepienia może doprowadzić do ciężkiego przebiegu takich chorób, z którymi odporny organizm dziecka zaszczepionego bez problemu by sobie poradził. Źródło: jejZdrowie.pl