Jedno z najczęściej zadawanych pytań dotyczących urody, to pytanie o atrakcyjność. Na czym polega? Jak ją dostrzec? Jak zakwalifikować daną osobę do grona ludzi atrakcyjnych lub nie. Okazuje się, że wszystko to ma związek z psychologią, a także z częstotliwością kontaktów z daną osobą.

Nie ma jednego wzoru atrakcyjności. Wprawdzie w różnych kulturach może istnieć jeden wzór idealnej urody, jednak wiadomo, że indywidualność zawsze bierze górę. W kulturze zachodniej za idealnie atrakcyjną kobietę uważa się taką o symetrycznej budowie ciała, zadbanej cerze i skórze, długich nogach i zaokrąglonych biodrach. Jednak w innych kulturach atrakcyjność może być zupełnie inaczej rozumiana. W plemionach pierwotnych, żyjących w Afryce, często atrakcyjność kobiety wiąże się z jej gospodarstem i na przykład z liczbą posiadanych zwierząt rolnych.
 
Atrakcyjność bywa w życiu przydatna. Psychologowie udowodnili, że osobom uważanym za ładne prościej jest znaleźć pracę, rzadziej są także z niej zwalniane. Szybciej zyskują sympatię innych i ogólnie uchodzą za bardzo sympatyczne osoby, są lubiane. Już u niemowląt często można zaobserwować swego rodzaju pociąg do ładnych twarzy, chociażby obserwując reakcję malucha na ładną osobę na fotografii. Dlatego też specjaliści sądzą, że pociąg do atrakcyjności zdobywamy nie tylko dzięki wychowaniu i relacji z otoczeniem, ale poniekąd mamy go również wrodzonego. Według eksperymentów psychologicznych, osoby atrakcyjne mają większą szansę na randkę z kimś równie urodziwym. Jak pokazują dane statystyczne – to kobiety najczęściej przywiązują wagę do wyglądu, bowiem aż 90 proc. klientów klinik chirurgii plastycznej to właśnie panie.
 
A co sprawia, że dla innych jesteśmy atrakcyjni? Pomijając indywidualne upodobania i preferencje, które wynikają między innymi z ukształtowania przez otoczenie, na pewno częstość kontaktów. Widując daną osobę częściej, jest wielce prawdopodobne, że uznamy ją za atrakcyjną i będziemy chcieli kontynuować znajomość. Ale wygląd to nie tylko sympatia, to również przypisywanie cech charakteru.
 
Udowodniono, że osoby ładne są znacznie częściej uważane za miłe i sympatyczne, niż osoby o wątpliwej urodzie. Kobieta atrakcyjna będzie postrzegana również jako dobra – to właśnie cechy „dobra” i „zła” są najczęściej kojarzone z urodą. Naukowcy przeprowadzili eksperyment, w którym wykazali, że przypisujemy cechy charakteru poprzez wygląd drugiej osoby. Nauczycielom przedstawiono opis bójki, a następnie wręczono im fotografie dzieci: ładnego i brzydkiego. Nauczyciele nie mieli wątpliwości, że brzydkie dziecko było prowokatorem kłótni. Gdy dowiadywali się, że to ładne dziecko wszęło awanturę, natychmiast tłumaczyli je zaistniałą sytuacją.
 
Dlaczego przypisujemy cechy „dobra” i „zła” najczęściej właśnie na podstawie wyglądu? Od małego wpaja się nam, że to, co piękne, musi być dobre. Przykład dobrego Kopciuszka i jego złych, brzydkich sióstr – idealnie obrazuje to, czego od dzieciństwa jesteśmy uczeni. Ponadto wystarczy spojrzeć na filmy, w których niemalże zawsze zły charakter grany jest przez brzydkiego, lub brzydko ucharakteryzowanego aktora, a bohater dobry jest zazwyczaj osobą atrakcyjną.
 
A jak atrakcyjność ma się do samooceny? Zdecydowanie łączenie urody z akceptacją siebie jest domeną kobiet. Panie zazwyczaj wiążą akceptację siebie z własnym wyglądem. Dla mężczyzn z kolei ważniejsza jest sprawność fizyczna. Na taki stan postrzegania samych siebie wpływa tzw. „lustro społeczne”, czyli nasze odbicie w oczach innych ludzi. Jeśli sporo osób będzie mówiło kobiecie, że jest piękna, ona będzie uważać się za piękną. Tym samym opinia innych ma bardzo duży wpływ na to, w jaki sposób myślimy o sobie.
 
Źródło: jejUroda.pl