Z zazdrością patrzysz na dzieci, które zjadają wszystko, co podsunie się im pod nos. Twój synek lub córka nie wykazuje najmniejszego zainteresowania jedzeniem, nie jest ciekawe nowych smaków, w ogóle wygląda, jakby mogło być karmione pozaustrojowo.

Pół biedy, jeśli jego waga i wzrost mieszczą się w przeciętnych rejestrach siatek centylowych. Gorzej, gdy ma już niedowagę albo anemię. Co robić?

Czy jest choć jedna, jedyna rzecz, którą dziecko lubi jeść? Jeśli lubi np. zupkę, dawać mu ją na różne sposoby, z kaszką, żółtkiem, na rzadko, gęsto, do butelki rozcieńczone, łyżeczką, itp. Jeśli tylko chętnie ssie pierś, trzeba mu ją podawać, gdy wiemy, że jest naprawdę głodne, a inne posiłki „nie przeszły”.

Inna zasada: przechytrzyć (przed bajką, mięsko ukryte pod ziemniakami, itp.) lub przekupić. Tej ostatniej nie polecam, ale lepiej, żeby dziecko jadło cokolwiek niż było idealnie wychowane. Może zgodzi się zjeść w zamian za ulubioną zabawę albo wycieczkę?
Jest jedno pocieszenie zdesperowanych rodziców - kiedyś dziecko z tego wyrośnie: może za miesiąc, może za rok, albo jak pójdzie do szkoły…