Kiedy słyszymy słowa "Ależ on rozpieszczony", czy też "Ten rozpieszczony bachor" zazwyczaj towarzyszą nam negatywne emocje. Coraz częściej przestrzega się młode matki przed niebezpieczeństwem kryjącym się w rozpieszczaniu potomstwa, a więc zachęceniu dzieci do nabierania złych obyczajów i braku dyscypliny. Czy zatem nie wolno rozpieszczać dzieci? Przecież potrzeba bliskości malucha z rodzicem, przytulenia się do niego, okazania pozytywnych uczuć, jest podstawą do prawidłowego rozwoju emocjonalnego u dzieci. Jak zatem postąpić, by nie przekroczyć tej niewidzialnej granicy pomiędzy byciem rodzicem pobłażającym a rodzicem - tyranem? Psycholodzy podają, że jeżeli matka reagując na płacz dziecka bierze je na ręce i dokonuje tego pod wpływem pozytywnych emocji (miłości, czułości), to taka reakcja nie ma późniejszego wpływu na wykształcenie sie uzależnienia.

Co zatem oznacza prawidłowe rozpieszczanie? Poprostu bycie blisko siebie i czerpanie z tego kontaktu jak najwięcej. Dla ciebie i dziecka w takich chwilach potrzebny jest wzajemny zapach, odgłos bicia serca, czy delikatny oddech. Tak zilustrowana bliskość umożliwia wykształcenie się czegoś bezecnnego - prawdziwej i bezgranicznej miłości.