Jak radzić sobie z wymuszaniem u dzieci?
Widziałaś, a może sama przeżyłaś taką sytuację: Zakupy w supermarkecie, dziecko chce kolejną zabawkę, lecz dorosły się nie godzi. Wówczas mały aniołek pokazuje swoje różki – rzuca się na podłogę, tupie nogami, wrzeszczy w niebogłosy. I jak się zachować?
Większość rodziców ulega dziecku, by zachować twarz przed innymi ludźmi. Inni wręcz biją dzieci, potrząsają nimi na oczach innych. Są jednak i tacy, którzy pomimo bardzo trudnej emocjonalnie chwili zachowują spokój, przeczekując atak wymuszania u swojego dziecka.
To ostatnie zachowanie jest najodpowiedniejsze, lecz najtrudniejsze.
Wymuszanie u dzieci to nic innego jak sprawdzenie ile ono może sobie pozwolić przy dorosłym. Stosuje czasem różnorodne chwyty, tylko po to, by uzyskać to czego pragnie. Niestety bywa często tak, że rodzice w sposób mało świadomy popełniają błędy wychowawcze, które wraz z dojrzewaniem dziecka pogłębiają się. Wówczas kiedy dziecko ma kilkanaście lat, rodzicom „opadają ręce”, bo ich latorośl zachowuje się skandalicznie i nie mają oni już na niego większego wpływu.
Jak uniknąć wymuszania?
Od najmłodszych chwil trzeba odpowiednio reagować na zachowanie dziecka. Stosuj zasadę – akcja – reakcja, czyli kiedy dziecko zachowuje się źle reaguj natychmiast a nie z opóźnieniem. Przykładem może być owo zdarzenie w supermarkecie – twoja reakcja natychmiastowa do akcji dziecka – to przeczekanie. Gdy dziecko się uspokoi natychmiast wyjaśnij z nim co źle zrobiło, że powinno przeprosić, i że nadal będziecie kontynuować zakupy. Złym rozwiązaniem byłoby, gdybyś kupiła dziecku to co chce i twierdziła, że w domu o tym inaczej porozmawiacie. Lub co gorsza ciągnęła rozwrzeszczane dziecko przez cały supermarket i w domu zastosowała karę.
Sytuacji wymuszania jest tyle, ile jest dzieci na świecie. Bywa, iż już kilkumiesięczny szkrab wymusza na tobie różne rzeczy, np. ciągłe noszenie na rączkach, spanie w łóżeczku rodziców itp. Starsze dzieci oprócz wymuszania zakupu kolejnej zabawki, potrafią wymusić na rodzicach natychmiastowy powrót do domu ze spotkania towarzyskiego. Inne dzieci potrafią wymusić ciągłą obecność jednego rodzica, odrzucając – z zazdrości – rodzica drugiego, czy też rodzeństwo Warto w każdej sytuacji zawsze zastosować metodę małych kroków. Stopniowe przyuczanie dziecka do nowej sytuacji przy zachowaniu pełnej konsekwencji. Często z tym ostatnim jest najwięcej problemów. Obraz płaczącego dziecka czy wręcz błagającego o przytulenie i spełnienie jego pragnień, powoduje, że rodzice „łamią się” i w ostatecznym rozrachunku kolejny raz ulegają dziecku. Niestety takie postępowanie niesie za sobą jeszcze gorsze konsekwencje. Przy kolejnym wymuszaniu dziecko będzie czuło, że jeżeli już kiedyś mu się udało to tym razem też się uda.
W chwilach zwątpienia warto podeprzeć się wsparciem partnera, osoby bliskiej. Masz prawo czuć się zmęczona całą tą sytuacją. Dlatego nie miej do siebie pretensji, gdy twoja cierpliwość się kończy. Poproś o pomoc bliską ci osobę. We dwoje zawsze raźniej i łatwiej przez to przejść.
Pamiętaj, że przy nauce nie bądź jak skała niewzruszona. Kiedy zaobserwujesz, że dziecko się uspokoiło, powiedz mu jak bardzo je kochasz i jaka jesteś z niego dumna, że potrafi się szybko uspokoić. Porozmawiajcie o tym co zaszło i zamknijcie ten rozdział. Nigdy, ale to nigdy przy następnym złym zachowaniu dziecka nie wypominaj mu jego wcześniejszych wybryków. Powracanie do czegoś, co już zostało wyjaśnione może zaburzyć w dziecku poczucie sensu rozmowy o jego złym zachowaniu. W końcu nikt nie lubi, gdy popełni błąd i przeprosi, by ponownie wracać do tego co złe.
Ciekawy artykuł? Podziel się nim ze znajomymi.
Podobne tematy
O tym rozmawiacie
Komentarze
Anonim, 6 kwietnia 2010, godz. 19:04
Szanowna pani chamstwo i jeszcze raz chamstwo zapomniało się już jak się miało własne dzieci albo nie ma się ich wcale to wtedy każdy mądry do pouczania i "o jaka mamusia beee" za radą tej pani po 50 - proszę sobie witrynę sklepową w domu postawić i ćwiczyć :P
ale polecam metodę małych kroków ps. nasze dzieci i tak są kochane za granicą takie sceny to normalka i to publicznie ryczą i nikt nikomu uwagi nie zwraca. A w naszym szanownym kraju to już ani kobiet z dzieckiem ani w ciąży się nie toleruje :( najlepiej zamknąć je w domu ;P
Stojąc w kolejce z rocznym dzieckiem na ręku kiedy sprzedawca pyta co potrzebuje pewna starsza pani rzekła stojąc pierwsza przy kasie: - "ale teraz to już tak nie ma" pozostawiam to bez komentarza
Pozdrawiam
Anonim, 25 paź. 2010, godz. 09:20
moja ciocia ma taki sam problem z kuzynka ktora ma 4-5 lat czesto zdarza sie ze jak przychodzi do kogos ta nagle bez niczego zaczyna sie drzeć bez powodu kladzie sie na ziemi piszczy krzyczy i nic sie nie da z nia zrobic ale odrazu widac ze to brak wychowania albo nie wiem niekonsekwencja w wychowaniu powoduja ze jest coraz gorzej bo zazwyczaj ciocia ulega i np zabiera ja do domu choc przyszla 5 minut wczesniej...ost byla taka sama sytuacja na weselu..zaczela grac orkiestra i dziecko w nieboglosy drze sie na cale gardlo..musiala ja zabrac do domu. -.-
Dodaj komentarz
Hit dnia
Alergia pokarmowa to częsta przypadłość wykrywana u dzieci, gdyż maluchy nie mają jeszcze w pełni ukształtowanego układu odpornościowego. Alergia jest niewłaściwą odpowiedzią organizmu na konkretne...
Najczęściej czytane
Ostatnie komentarze
-
(1)
Pamietam te bilanse - wszystkie dzieci zgromadzone w gabinecie pielęgniarki, każą ściągac koszulki, nie patrzą na to że człowiek się wstydzi - to była dla mnie trauma dzieciństwa. Zero prywatności i intymności.
-
(2)
ja też chciałabym skorzystać ze szkołu rodzenia. tylko czy to jest płatne? czy trzeba jakieś skierowanie od lekarza, czy po prostu można z marszu pójść tam i się zapisać?
-
(2)
ja mojego malca nie mogę położyć śpać, jak tylko dotknie ciałem materaca na łóżeczku zaczna się koncert przypominający ciężki metal... JEstem zrozpaczona i zmęczona!!!1
-
(2)
moje maluchy kochają dostawać... owoce:D cieszy mnie to bardzo, nie ciągnie ich jakoś tak do slodkości. poza tym uważam, że dużą nagroda dla dziecka jet to, że powiem mu, że jestem z niego dumna itd.
-
(4)
ja myślałam, że to tylko ja jestem taki śpioch w ciąży, ale widzę, że jest nas więcej:)
Ostatnio miałam taką sytuację właśnie w supermarkecie. Postanowiłam przeczekać. Podczas czekania kilkakrotnie próbowałam przytulić dziecko, wziąć na ręce i mówiłam do niej lecz po każdej mojej próbie dziecko wyrywało się i płakało głośniej. W pewnym momencie podeszła do mnie pani ok 50-tki i zwróciła uwagę dlaczego ja tak czekam i co ze mnie za matka,powiedziałam że trzeba poczekać,więc ta pani na to,że dziecko powinnam wychowywać w domu a nie sklepie, w tym samym momencie podeszła kierowniczka sklepu i powiedziała bardzo niemiłym tonem że klienci zwracają jej uwagę i że mam natychmiast uspokoić dziecko, bo robię sensację. I tu się rodzi moje pytanie jak w takiej sytuacji postąpić? Jak tamte panie mogły atakować i tak już zdenerwowaną matkę płaczącego dziecka?