Pod warunkiem obecności dobrej położnej - bo ja przy pierwszym porodzie byłam odwodniona (zakazano mi picia i zapomniano o mnie na wiele wiele godzin - baRDZO DOBRY SZPITAL) i to mąż mi pomagał opryskujac twarz wodą w sprayu, to on pilnował bym dostała znieczulenie, o które prosilam, ale postanowiono mi go nie dać, a inna była umowa, majac bóle porodowe nie miałam siły walczyc o to co mi obiecano. Gdybym miała dobra położną, która porozmawiałaby ze mną zawczasu, jak nalezy, o znieczuleniu, pewnie bym go nie chciała. Była taka rozmowa, ale... szkoda słów. Mąż nie byłby mi potrzebny. Wolałabym rodzic sama. By;łam fanką rodzinnych porodów, teraz wydaje mi sie, ze i łatwiej skoncentrować sie, gdy sie jest bez męża i mniej fizjologii w małzeństwie. Z tym, że o dobre połozne naprawde trudno. Obydwa moje porody to szukanie dobrych położnych, ale one nie mają dosć czasu, by poświecić dosć uwagi, no nie wiem. Teraz już chyba łatwiej kogoś znaleźć i móc rodzić poza szpitalem, bo sa specjalne domy rodzenia (tez b. krytykowane przez wielu lekarzy którzy w ciązy i porodzie doszukują się patologii) (o czym marzyłam, ale rodziłąm, jak to nie było modne i lekarze skutecznie mi wybijali z głowy pomysł na poród w domu, a w wodzie to już w ogóle niemożliwe, w kucki? niewygodne dla lekarzy) i można wiecej znaleźc do czytania na temat porodu. Można go zaplanować lepiej. Mąż wg mnie potrzebny jest zaraz po, by w razie czego pomóc i by być razem. Powinien być w pobliżu. Świetnie, jak jego pomoc nie jest potrzebna. :-) Obecność w pobliżu - tak. Asysta - może jednak nie. :-)