Kate Reddy jest matką pięcioletniej córki i rocznego synka. Poznajemy ją w momencie, kiedy w środku nocy dekoruje kupione w sklepie babeczki kremem, żeby wyglądały na upieczone przez nią – wszystko po to, żeby córce nie było przykro wobec innych dzieci, których mamy siedzą w domu i robią wszystko samodzielnie (Tutaj przypomina mi się odpowiedni fragment Gotowych na wszystko, w którym Lynette dostaje od innej matki narkotyki, żeby nie spała całą noc i mogła wyrobić się ze wszystkim, czego się od niej wymaga w pracy i w domu).

 

Kate czasem jest w domu zbyt późno, żeby położyć spać nawet starszą córeczkę – i wtedy wdycha w łazience zapach z ubrań dzieci. Za to w weekend próbuje nadrobić stracone godziny i zmierzyć się z dziecięcą zaborczością, tęsknotą – po czym z pewną ulgą ucieka w poniedziałek do pracy.

Kate zastanawia się, jak poprosić o wcześniejsze wyjście z pracy, nie używając przy tym słów: „wychodzić” i „dziecko”, które już doprowadzają do szału jej przełożonych. Ciekawe, czy mężczyźni nie mają takich problemów? W sumie rzadko się zdarza, żeby to ojciec musiał zaopiekować się chorym synkiem.

 

Autorka książki, Allison Pearson, pisała ją chyba z własnego doświadczenia: ma córkę, syna i absorbującą pracę (dowodem na to jest też chyba fakt, że od pięciu lat nie napisała nowej książki). Niestety, książka jest słabo napisana (albo źle przetłumaczona). Dla tych, którym nie starczy cierpliwości przy lekturze, mam dobrą wiadomość: już są kupione prawa do jej ekranizacji.

 

Tutaj podajemy linki do opisanych dotąd tytułów:

Ciekawy artykuł? Podziel się nim ze znajomymi.