Badania naukowe wykazują, że tylko co dziesiąte dziecko na świecie można podejrzewać o kłopoty z koncentracją. Ale ty często słyszysz od opiekunów twojego potomstwa, że nie może się ono skupić. Warto sprawdzić, czy mają oni rację.

Wielu pedagogów używa określenia „ma kłopoty z koncetracją” w stosunku do dzieci ciekawskich, pełnych pasji, o żywym temperamencie. Nie należy więc wpadać w panikę, gdy usłyszymy od nich, że ten problem dotyczy także naszych pociech. Trzeba raczej nauczyć, jak sprawdzić, czy nauczyciele mają rację. I wiedzieć – jak pomóc dziecku.

Rozmowa z dzieckiem na każdym etapie dnia jest bardzo potrzebna. Słuchanie dziecięcych historii w czasie odwożenia do przedszkola i po powrocie z niego może nam pomóc zbadać, czy maluch ma kłopoty z koncetracją. Postaraj się wysłuchać uważnie opowieści, utrzymując kontakt wzrokowy z dzieckiem. Jeśli popada w dygresje i się gubi, naprowadzaj je na główny wątek opowiadanej historii.
Dla dziecka, które ma problemy ze skupieniem trudne są każde zmiany. Warto zawczasu opowiedzieć mu, co je czeka w szkole, na kółku plastycznym albo zajęciach sportowych.

Przekonanie dziecka, że podejmowanie wielu ważnych decyzji to proces, który zajmuje czas też sprzyja koncetracji ogólnej. Pokaż mu, że w domu często rozważacie różne „za” i „przeciw”. Ludzie, którym trudno się skupić, mają zazwyczaj dużo energii. Kiedy trochę się „wyszaleją”, łatwiej jest im myśleć. Znajdźcie sposób na konstruktywne rozładowywanie nadmiaru energii. Plac zabaw, basen i gra w piłkę bardzo pomaga.
Dzieci, które nie radzą sobie z koncetracją mają problemy z wyraźnym pisaniem. Robią to brzydko, nieuważnie, pospiesznie. Dlatego ćwiczcie rysowanie liter. Zróbcie z tego wspólną zabawę.

W czasie każdem rozmowy warto mieć z dzieckiem cały czas kontakt wzrokowy. Reaguj na to, co mówi – to ważne, żeby wiedziało, że go słuchasz.
Przyda się także pomoc w zorganizowaniu domowych obowiązków. Dziecko może mieć kłopoty z tym, dlatego przykład rodzica może zaprocentować.